Tartışmak

Biraz iş laklağı. Sonra bağlarım.

Tartışmak güzeldir, yol almamızı sağlar. Tartışmadan kaçınıyor olmak, tartışılması gereken konuyu hal yoluna sokmayacağı gibi büyümesine de neden olabilir. Tartışmanın kurallarına uymuyorsanız, yol alınamaz, ama yol, şöyle veya böyle alınmak zorundadır. Alınacak yolun sizin için iyi veya kötü gözükmesi tartışmaya yaklaşımı -bence- değiştirmemelidir. Tartışmanın sonunda yol almak yeterlidir, anlaşmaya varmak şart da değildir.

Birinci son.

İş hayatında, küçük ya da büyük farketmez karar verici pozisyondaysanız, hatta olmasanız bile farketmez, tartışmaya içinizden geldiği gibi yaklaşamazsınız. Yaklaşılmamalıdır. İçinizden geldiği gibi tartışmak, tartışanı, hele ki işte, orta uzun vadede üzer.

Tartışmada haklıyken haklı konumda olabilirsiniz, bu, uzun süre haklı kalacağınız anlamına gelmez, argümanlarınızın  geçerliliğini yitirip yitirmediğini sürekli kontrol etmeniz, gözden geçirmeniz gerekir. Haklıyken haklı durumda olmak üstüne sürekli yatabileceğiniz bir durum değildir.

Haklıyken haksız konuma düşmek zaman zaman herkesin başına gelebilecek bir durumdur. Süreklilik arzetmediği sürece doğal karşılanabilir. Fakat sık sık bu duruma düşüyorsanız, sizin tartışma becerinizde ya da yaklaşımınızda bir "arıza" var demektir. Sebebini bulup düzeltmeniz gerekir, aksi taktirde üzülen sadece siz olursunuz, kimse gözünüzün yaşına bakmaz.

Haklıyken haksız duruma düştüğünüzde, eski haklı konumlarınızdan avantaj sağlamaya çalışıyor, ya da, şirkete eski kazandırdıklarınızdan bir medet umuyorsanız yanlış yapıyorsunuz demektir. Bu size belki bir miktar "hatır" süresi sağlar, ama uzun vadede işinize yaramaz.

İkinci son.

Çalıştığınız yerle duygusal olarak boşandıysanız bile, ki bu tepenizdeki dandik yöneticiden, işyerinin insani olmayan şartlarından, ortamdaki insanlarla olan kişisel ilişkilerinizden kaynaklanabilir, tartışmayı doğru argümanlarla yapmak önemlidir. Argümanlarınızın analitik bazda yüzde yüz doğruluğunu sağlayamasanız bile, ki bu her zaman mümkün de değildir zaten, bütünlüğü korumanız önemlidir. Tek tek tüm argümanlarınızın doğru olmasından ziyade, hepsini birleştirdiğinizde mantıklı bir bütünlük arzetmesi önemlidir. Fiziksel olarak da boşanmaya karar verdiyseniz, gene de size tartışmaya duygusal yaklaşmanızı önermem. Bütünlük, diğer insanların siz ayrılsanız bile hatırlayacağı en önemli meziyetlerden biridir. Meziyet derken ahlaki bir durumdan bahsetmediğim anlaşılıyordur umarım. Tartışmaya konu olan şeye yaklaşımınızın bir bütün olarak tutarlı olmasını kastediyorum

Üçüncü son.

Sıkıcı mı geldi? Geldiyse bile lütfen okuyun, sittin senenin tecrübesidir kendi çapımda. Ben ne demek istediğimi anladım da, anlatmayı becerebildim mi, tam emin değilim.

Evliyken, ya da birliktelik yaşarken diyelim,  kadınla erkeğin tartışmaya yaklaşımlarında bariz farklar var. Tartışma derken fiziksel bir kavgayı kastetmiyorum elbet, fiziksel şiddeti hiçbir şart ve koşulda kabul edilemez buluyorum.

İstisnalar vardır muhakkak ama genelleyeceğim.

Kadınların en sık yaptıkları "arızalardan" biri tartışırken eski defterleri açmak.  Genellikle "haksız" duruma düştüklerini düşündüklerinde bu yola başvuruyorlar. Hatta kimileri için ona bile gerek yok, bir karşı atak taktiği olarak benimsenmiş. Tartıştığınız asıl mevzudan uzaklaşıp kel alaka eskiler deşilmeye başlanıyor.

Tamam, kadınlar fil gibi, hatta deve gibi, yani unutmuyorlar ve unutamadıkları şeylerin "kinini" içlerinde saklıyorlar bazen. Size "tamam" demelerinin pek bir anlamı yok bu durumda, eğer içlerinde kaldıysa bilin ki ilk tartışmada karşınıza küt diye konacaktır aynı konu.

Eğer bu eskiyi deşme olayını bir taktik olarak benimsediyseniz, bilin ki hiç bir işe yaramıyor. Buna maruz kalan erkek, bir iki deneyecek, baktı ki olmuyor, kendi bildiğini okumaya başlayacaktır. Yol alamıyorsak tartışmanın bir anlamı yok çünkü.

Yok eğer hakikaten içinizde kalmış bir şeyi tekrar ısıtıp getiriyorsanız, o zaman "sadece" o konuyu tekrar tartışalım. Gönül alınması gerekiyorsa müsade edin gönlünüzü alalım, daha detaylı bir kez daha konuşmamız gerekiyorsa onu da yapalım. Ama tartıştıktan ve konuştuktan sonra "tamam" dediyseniz, artık temcit pilavı gibi tekrar getirmeyin önümüze.  Eskiyi biriktirerek tartışmak kadar tehlikelisi yok.

Erkekler de unutmuyor, ama unutmuş gibi görünmeyi içselleştirdiğimizden çoğunlukla, siz açmadıkça biz açmayız, üstelik zaten tartışılmış "tamam" denmiş bir konuyu tekrar açmanın densizlik olduğunu bilecek kadar mantıklıyız.

Bir de tartışırken ağlayan kadınlar var. Eğer karşınızdaki adam sesini makul desibellerde tutuyor ve tartışmaya çalışıyorsa neden ağlıyorsunuz? Ağlamayı biraz değiştirebilirsiniz, gözlerin yaşarmasından sesin titremesine kadar hepsi aynı kategoride. Tamam, daha duygusal olduğunuzu kabul ediyorum, ama tartışırken bunu yapıyor olmanın tartışmanın kendisine hiçbir faydası yok, bilesiniz. Ağlasanız da zırlasanız da konuşulması gereken neyse gerektiği gibi konuşulmalıdır. Eğer bunu da bir taktik olarak uygulayan kadınlardansanız hiç hoş değil, erkek farkına vardığında sizi bir daha zor kaale alır. Ağlayacaksanız lütfen tartışmayı bitirdiğimizde ağlayın, size yaslanacak bir omuz verilmesi ihtimali, ya da içten bir sarılmayla karşılaşma olasılığınız daha yüksek olacaktır.

Tartışırken duymaktan hiç hoşlanmadığım sözlerden biri de "ben bu kadar fedakarlık yaptım" türü sözlerdir. Fedakarlık, adı  üstünde, istenilmediği halde katlanılarak yapılan bir eylemdir. Eğer kendinizin sürekli fedakarlık yaptığını düşünüyorsanız, ki olabilir, ortalıkta yanlış giden birşeyler var demektir. En kıza zamanda da düzeltilmesi gerekir. Bir beraberlik "fedakarlık" yapmak üzerine yürüyebilemez.

Tartışırkenki en büyük eksiklerimizden biri de empati kurabilme yeteneğimizin güdük olması. Yok yok, bu erkekte de kadında da benzer oranlarda mevcut sanırım. Hatta erkekler kadınlara göre daha bir empati yoksunu. İşteyken empati kurmamak bir meziyet olabilir, nihayetinde kendi çıkarlarınızı korumak zorundasınız, en kötüsü "boşarsınız" işi, olur biter. Ama bir birlikteliği devam ettirebilmek için en gerekli şeylerden biri empati yeteneğimiz. "Bana ne" diyemezsiniz. Derseniz, o ilişkiyi ayakta tutmanın pek mümkünatı kalmaz.

Sonuncu son.