Fa diyez

Hanımefendi komşum. Balkonlarımız karşılıklı sayılır, bir nevi balkondan balkona muhabbetimiz var. Bazen de bahçede ayaküstü iki çift laf ederiz. 3-4 cümleyi geçmez bu kısa sohbetlerimiz.

- Bugün nasılsınız efendim?
- Sağolun evladım. Yaşıyoruz.
- Torunlar her haftasonu sizde, ne güzel.
- Yalnız bırakmıyorlar beni.

Gülümsüyor bunları söylerken.

Yağmurun zembereğinden boşalmış gibi yağdığı geçen gece gene karşılaştık. Saat gece yarısını geçmiş.

- Ne güzel değil mi?
- Rahmet yağıyor.

Ahmak ıslatanı sevmiyorum. Normal yağarsa da sevmiyorum. İçim kararıyor sıklıkla. Güneş çocuğuyum. Ama bu yağan, maestrosunun deli gibi ellerini kaldırıp indirdiği bir senfoni gibi. Muhteşem. 2 saniye içinde burnunuzun ucundan ve kulaklarınızdan şıpır şıpır sular damlıyor. Damlaların düşerken havada oluşturduğu çizgileri bile görmek mümkün, izli mermi gibi sanki. Senfoniye kendimizi kaptırıyoruz hanımefendiyle.

Müzikle ilgilendim bir dönem, bir enstrüman çalmaya çalıştım. Farkettim ki iyi enstrüman çalmak uzun emek istiyor, hem de çok fazla. Üstelik "artık iyi çalıyorum, öğrendim" dediğiniz anda bırakırsanız gerilemeye başlarsınız, bastığınız sesler iyi çıkmamaya başlar, giderek körelirsiniz. Emek vermeye devam etmeniz lazım. Devam edemedim, şimdi sadece iyi bir dinleyici olmaya çalışıyorum.

Yağmur yavaşladı. Arındık. Yaşadığımızı hissettik. Yaşıyoruz. Çok şükür...


Hanımefendi bir süre önce eşini kaybetti. Çok sormadım, kanserden ölmüş anladığım kadarıyla. Kuru fakat içten bir başsağlığı diledik. Sıklıkla birlikte yürüyüşe çıktıklarını görürdüm. Hanımefendide bir hırka, ya da ince bir şal, mevsimine göre, beybabada topuzu figürlü bir baston. İhtiyacı yok aslında, yanında taşıyor sadece. Sakin, huzurlu, dingin insanlar. Belki görüp geçirdikleri, sindirdikleri için öyleler, belki de yapıları öyle olduğu için. Bilemiyorum.


Bu ihtiyar çiftin her görüşümde bende uyandırdığı en yoğun his "huzur". Emek harcanarak elde edilmiş bir huzur. Belki bazen alttan alarak, bazen sineye çekerek, bazen empati yaparak, bazen kavga ederek, bazen sevişerek, bazen konuşarak. İlla ki emek harcayarak.

Evlenmeden önceki benle şu anki ben arasında dağlar kadar fark var. Törpülendim. Sabırlı olmayı öğrendim. Kolay sinirlenmemeyi öğrendim. Sinirlendiğimde sesimin tonunu kulağımın duyması gerektiğini öğrendim. Eşim zıvanadan çıkmışsa sesimi çıkarmamayı, alttan almayı öğrendim. O benim huylarımı kaptı biraz, ben de onunkileri. Emek verdik birlikte yaşamayı öğrenmek için.

İşsiz kaldığım dönemler oldu ya da yeterli para kazanamadığım. Eşim baktı bize. Tersi de oldu. İyi kötü, yuvarlandık gittik. Ödenecek faturalar varken, çocuğun okul taksitleri dururken, telaşımızdan bazen ölerek yaşarken, birlikte yaşamayı, huzurlu yaşamayı becerebilmek çok kolay değil. Emek vereceksiniz. Her emeğin karşılığı olur mu, olmayabilir. Bu da dünyanın sonu değildir. Yapacak birşey yok.

Seks, benim evliliğimde hep biraz yarım kaldı, eksik kaldı. Bu çoklukla benden, biraz eşimden, biraz evliliğin getirdiği şu veya bu şartlardan oldu. Evlenmeden önce birlikte yaşarken de 3 aşağı 5 yukarı aynıydı. Biraz da bilerek evlendim. Eşim bana ayak uyduramadı, ben onu zorlamak istemedim. Ama seviyorum eşimi. Bu başka birşey.

Bu cümleleri "eşini suçluyor" diye okumayın. Bazen olmayınca "olabilemiyor". "Olsa bile" erkeğin etçilliği bile tek başına bir sebebtir. Geçerli bir sebeb.

Eksikliğini hissettiğim seksi nasıl karşıladığımı yazıyorum zaten, daha da yazacağım var. Doğru mu, ahlaki mi tartışmasını ben kendi içimde geçtim. Bu yazıdaki amacım da bunu tartışmak değil zaten.

Evlilikten, bırakın evliliği, hayattan beklentimi çok sormuşumdur kendime. Verdiğim cevaplar dönem dönem değişir gibi oldu, birşey eklendi, birşey çıktı. Ama "huzur" kısmı hiç değişmedi. Bundan sonra da artık değişmez sanırım.

Çalışalım, tamam... Para kazanalım, başarılı olalım, fırlamalık yapalım, tamam. İçelim, böğürerek kusalım, tamam. Bir enstrümanı güzel çalalım, zamparalık yapalım, tamam. Yağan yağmura gözümüzü dikip çok şükür diyelim, tamam. Eşşek şakası yapalım dostumuza.

Tamam.

Hayat, benim için, komşum hanımefendinin yüzünden okuduğum şey; bir parça huzur. Temiz basılmış bir fa diyez gibi. Emek verilmiş.

Gerisi, lafügüzaf