Düğün

En sonda söyleyeceğimi en başta diyeyim de kurtulayım. Ben, kendi düğünümdeki kadar yorulduğum bir başka gün daha hatırlamıyorum ömrü hayatımda. İmanım gevredi.

Daha önce de yazmıştım, evlenmeden önce uzun bir süre eşimle birlikteydik. Bazen aynı evde yaşadık, bazen gidip geldik. Kimin kime ilk önce "hadi evlenelim artık" dediği bazen tartışma konusudur aramızda. Biraz kendiliğinden, aynı zamanlarda verdiğimiz bir karardı. Ben gene de, adet yerini bulsun diye formal bir evlilik teklifinde bulundum. Bitmeyen taksitlerden arta kalan paralarla gittim, güzel bir yüzük aldım, kutusunun içine bir de not ekledim, birlikte bir akşam yemeğinin üstüne şarabımızı yudumlarken dizlerimin üstüne çöküp ellerini tutarak "evlensek mi" dedim. Bu soru ekini benim kararsızlığım olarak algıladığından olacak, ilk resmi fırçamı da daha evlenmeden yedim. Benim gibi çabuk sıkılan ve saplantıları olan bir adamın evliliğe karar vermesi pek kolay değil, baktım ki  tüm cinsliğime rağmen uzun süredir "iyi anlaşıyoruz", doğru insan varsa bu olsa olsa budur deyip gözümü kararttım.

Kadınlar değişik, seremonilere bayılıyorlar, o gece resmi teklifimi yapacağımı bal gibi bildiği halde, bilmiyormuş gibi davrandı. Sakladığım yüzük kutusunu çaktırmadan öncesinde açıp baktığını da biliyorum. Sanki hiç beklemiyormuş da çok şaşırmış gibi bir hal takınarak hevesle "evet" dedi, sarıldık, öpüştük. Bir tur da seviştik üstüne kutlama niyetine.


Evlenmeden önce bazı temel prensiplerinizi karşınızdakine kabul ettirmenizi öneririm. Kabul etmezse "paşa gönlün bilir" deme şansına sahip olursunuz en azından. Kadınların alışverişle ilgili davranışları malum, birşey alacaklarsa elli yer gezilir, yüzelli kez fikir değiştirilir, size sorduklarına bazen "evet bu yakıştı sana, al bunu" dememişsiniz gibi, ısrarla başka şeyler denenmeye devam edilir, tekrar tekrar "yakıştı mı" diye sorulur. Çileden çıkmanın ne demek olduğunu, insan beyninin nasıl sıyrılabileceğini anlamaya başlarsınız.

Sıradan bir alışverişte bile bunu yapabilecek potansiyele sahip bir kadının düğün alışverişinde neler yapabileceğini tahmin ettiğimden, ültimatomumu verdim; "beğendiğin gelinlik ve ayakkabı sayısını ikiye düşür, o zaman gelir bakarım ben de". "Gelinlik sade olsun" diye de ekledim. Sade.

Gelinliğin alınacağı yeri seçmesi takriba 1 ay sürdü. Ben, tek seferde gittim damatlığımı aldım. Nedir yani. Vitrinde gördüm, gözlerimi kısarak şöyle bir üstümde hayal ettim, "budur" dedim ve aldım çıktım.

Düğünden önce nikahlandığımızdan, ben kafamda hemen hemen bitirmişim olayı. Nikah sade ve güzeldi. Ben o gün evlendim bana sorarsanız. Düğün, işin seremonisi. Eşim, "kır düğünü mü yapsak acaba" ile başlayıp yüzelli farklı senaryo yazdı. Her senaryoyu da tek tek dinledim. "Yağmur yağarsa" ihtimalini kafasına sokup gerektiğinde üstü kapatılabilecek yerlere bakmamızın daha doğru olacağını söyledim. "Yer seçimini ikiye indir, sonra ben de gelir bakarım'ı, ültimatomu verirken unuttuğuma çok pişman oldum. Her hafta sonu, düğün yapılabilecek ne kadar yer varsa hepsine gitmek zorunda kaldım.

Bu gelinlikleri neden böyle karmaşık yaparlar hiç anlamıyorum. Varsa bir mantığı, söyleyin ben de bileyim. Beğendiği ilk gelinlikle karşıma çıktığında, "ben sana sade seç demedim mi" sözümü hatırlatmanın faydası olmadığına karar verdim. Güzel olmasına güzeldi de, "ben bunu nasıl çıkartacağım ulan" sorusu kaçınılmaz olarak aklıma geldi. Bana kalırsa ikisi de birbirine benziyordu ama, benim de bir seçim yaptığım belli olsun kabilinden "ilk giydiğin daha güzeldi" dedim. Ayakkabıya karar vermek de bir saat kadar sürdü, "gelinliğin altından gözükmüyor ki zaten, seç işte birini" mantıklı önermem de kabul görmedi.

Düğün günü kendi traşımı kendim oldum. Ütüyü de kendim yaptım. Takriba iki saat içinde gayet yakışıklı, hazır ve nazır bir  evli damat olarak kız evine gittim. Kız evi mi, deliler evi mi belli değil. "Kız tarafı" denilen güruh -severim çoğunu- aynı anda konuşup birbirlerini dinlemeyi beceremeyen bir insanlar topluluğu. Birisi birşeyi unutmuş misal, önce bir hengame kopuyor, sonra birisi alelacele unutulan şeyi almaya gönderiliyor. Falan. Bu kadar çok hazırlığa rağmen bu kadar çok unutulan olur mu? Kadınlar yapınca oluyor işte.

İnsan kendi düğününe geç kalır mı? Kalır. Hatta çok normal bir durum bence. "Gelin başı" denen şey dört saat sürdü. Geç kalınmıyorsa, asıl ona hayret etmek lazım. Düğünde hevesle yaptığım neredeyse yegane şey, ilk dansımız oldu. Birileri tebrik ediyor, yüzümde çok sevecen bir sırıtma hali, teşekkür edip kafa sallıyorum durmadan. Hiç tanımadığımız insanlara -ki o kadar çok insan nereden geldi onu da anlamış değilim, her iki taraf da bizim bizzat tanımadığımız bir sürü insanı çağırmıştı, sanki düğün onların- gülücükler dağıtıyoruz. Hayatta, aynı gün içinde en çok kadını ve erkeği kendi düğününüzde öpeceksiniz. Bu lafımı da yazın bir kenara.

Seremoni bitip de eve geldiğimizde, saatlerdir ayakta kalmış olmaktan ve hengameden çok yorulmuştuk. O kadar ince planlar yapan kız tarafının, "bunlar eve geldiğinde ne yiyecek, birşeyler hazırlamak lazım" gibi nazik bir konuyu hiç düşünmediklerini fark ettik. O kıyafette dışarı da çıkamadığımızdan, mutfakta bulduğumuz gösterişsiz tayına talim ettik. Yapılması dört saat kadar süren gelin başından takriba bir milyon adet saç tokası çıktı. "Azıcık uzanıverelim" dedikten sonra uyandığımızda sabah olmuştu. O gece bizden iş falan da çıkmadı. Dersimi aldım.

Bir daha hayatta evlenmem.